Germán Díaz: "A zanfona é perfecta
para a música contemporánea"

Este valisoletano de 26 anos comezou a súa formación nos seminarios da Asociación Ibérica da Zanfona (AIZ). Membro da Viellistic Orchestra francesa ata a súa desaparición, actuou por todo o mundo en proxectos compartidos con estrelas internacionais do instrumento. Editou no 2004 o seu primeiro traballo como solista, El suéter de Claudia.

Germán Díaz leva unha boa tempada asentado en Galicia. Esta Semana Santa atopámolo en Lugo, dando clases de zanfona contemporánea no XXIII Curso de Cultura Tradicional. Desde a súa posición de artista e profesor, defende un instrumento “coas máximas capacidades”, sexa ou non tradicional.

¿De onde lle vén o seu amor pola zanfona?
Foi grazas á Asociación Ibérica da Zanfona. No primeiro curso ao que asistín, a AIZ deixoume unha zanfona e ao rematar, merquei unha de segunda man. Ese curso, nun mosteiro do Císter, en Valladolid, foi marabilloso. Escoitando entre as pedras o son da zanfona quedei prendado dela.

Germán Díaz en directo¿É un instrumento máis persoal que outros?
Sí, hai moitos elementos que cambian a súa sonoridade. Calquera zanfona é practicamente única, moi poucas se fan en serie. Cada persoa ten que atopar o seu son persoal. Para iso hai que probar con moitas cordas, depende da altura da corda sobre a roda, do algodón que poñas na corda, do axuste das espadillas...

¿Mellorou nos últimos anos a calidade dos músicos e do instrumento?
Si, totalmente. A xente xa respecta a zanfona como un instrumento, o que significa que hai que estudalo, que ten unha técnica. Estanse facendo uns instrumentos magníficos en Galicia, porque hai unha boa escola. Nesta Comunidade hai varias escolas de artesanía, pero fan un instrumento moi concreto, moi taxativo. Entón, a xente nova está indo a cursos a outros sitios. Agora temos a sorte de contar cunha gran marea de información para todo o mundo, que é Internet. O bo destas cousas é que moitas veces acaban cos gurús incompetentes.

¿Ten a zanfona un rexistro interpretativo moi determinado?
Non, porque o rexistro real dunha zanfona é de dúas oitavas, que non está nada mal. Ademais, con ela podes facer algo de harmonía e tamén de ritmo, co can. Ou sexa, que é un instrumento melódico, rítmico e harmónico a un tempo. A zanfona é perfecta para a música contemporánea polas súas sonoridades e timbres inigualables.

¿Qué opina das diferenzas entre a zanfona tradicional e a contemporánea de orixe francesa?
Contemporánea... case é máis contemporánea a galega. O can é unha peza que posiblemente apareceu no século XV e que se usou moito no XVIII, no Barroco. En consecuencia, é moi difícil dicir que en España non se tocaba co can, porque realmente se a zanfona se usaba como se usaba, para dar unha nota pedal... Ademais, moitas veces as zanfonas españolas non eran cromáticas, senón diatónicas. Se hoxe se fai unha zanfona cromática e se di que é galega, ¿por que non facela co can e que siga sendo galega?

A zanfona que hai en Galicia ten un son particular que podemos definir como o son de Santalices. Pero non deixa de ser gracioso que a zanfona deste home fose unha lyra organizatta, unha zanfona órgano, posiblemente de construción francesa e que arranxou un organeiro en Valladolid. Non podemos saber se tiña can ou non, pero tampouco é algo que me interese. Eu o que quero é un instrumento coas máximas capacidades posibles e tentar usalas todas.

¿Que proxección ten o instrumento?
A proxección agora está sendo impresionante. En Galicia hai xente que está tocando moi ben, pero eu creo que en breve se producirá unha evolución natural do plantexamento musical que se está facendo actualmente, dunha maneira bastante atrevida e máis interesante. En Galicia a zanfona ten máis importancia que no resto do Estado, porque había xa a tradición dunha zanfona que chamaban galega polo traballo de Santalices. E aquí concéntrase o maior número de artesáns de zanfona de todo o territorio español e de xente que a toca. O futuro augúrase moi bo en Galicia. Agora fixéronse moitos cursos de zanfona e a xente responde, hai interese. Mentres haxa unha persoa que teña interese en tocala e outra en escoitar, a zanfona seguirase mantendo.

 

 

 

 

Imaxe de zanfona
"O vello da zanfona" do fotógrafo Pintos en 1924
Faustino Santalices, estudoso da zanfona
Detalle das Cantigas de Santa María de Afonso X
Representación dunha zanfona antiga rústica
O filósofo Rousseau tocando a zanfona
O folclorista Perfecto Feijoo posa cunha zanfona
Correo electrónico
O renacer da zanfona