Inicio

Quen somos

Onde estamos

Artigos

Eventos

Fotos

Ligazóns

 

 

 

 

 

 

 

Cantar de Reis de Cela

 

Entrada 

Aquí llegamos los reyes

Dispuestos para cantar

Si ustedes nos dan permiso

Ya podemos empezar 

 

Canto

De Oriente salen tres reyes

por una estrella guiados

 

entran por Jerusalén

y a voces van preguntando:

 

“¿Dónde vive el que ha nacido

Rey de todo lo ha creado?”

 

Herodes que aquéllo vió

de ello se quedó turbado

 

Temiéndose que aquel niño

no le tome su reinado

 

con palabras animosas

Herodes dijo a los Magos:

 

“Sobre ese Rey que ha nacido,

¿qué señal habéis hallado?”

 

Una estrella que hemos visto

cuya ilumina sus rayos

 

a todo el mundo ilumina

con su resplandor muy claro

 

Partieronse los tres reyes

su jornada caminaron

 

Caminan para Belén

en un portal los hallaron

 

le ofrecen con devoción

 los dones que le llevaron

 

Baltasar le ofreció incienso

Después de besar su mano.

 

Mirra le ofreció Melchor

que era sepultura y grado

 

Oro le ofreció Gaspar

como rey apotentado.

 

Vino una voz desde el Cielo

que los ha notificado

 

que no vuelvan por Herodes

porque no conviene al caso

 

así Herodes se quedó

de sus malicias burlado.

 

Ha nacido el niño Dios

nuestro remedio y amparo

 

nació de la Virgen pura

concebida sin pecado

.

Élla siendo siempre virgen

antes y después del parto

 

no por obra del varón

sino de Espíritu Santo.

 

 Despedida

 Vivan todos los señores

que habitan este palacio

vivan con felicidad

y con placer extremado.

 

Entrada e Despedida

 Igual que no Cantar das Navidades , a entrada e a saída eran cambiadas a miúdo. Unhas veces eran compostas polos cantores e outras veces o que facían era coller unha melodía popular e/ou tradicional e axustala ós clásicos versos octosílabos. Este é un deses exemplos. Este primeiro ano de realización dos Reis en Cela imos usar a mesma entrada e saída que no 1955 se usou na última vez que se interpretaron, dúas coplas de estrutura tradicional cunha melodía dunha xota tradicional do lugar, a de “E véndeme os bois, e véndeme as vacas”, na parte da copla.

 Cántase todos xuntos e a un ritmo maxestoso, non apurado como sería na xota. Por gusto dos cantadores, pois parécenlles moi curtas, repítense os dous últimos versos.

 Canto

O canto interprétase co grupo dividido en pernadas. Polo que contan os profesores, a última vez que o fixeron, cantárono con moitas pernadas de dous cantadores cada unha, pra dese modo cantar so dous versos cada un e ir máis descansados na noite de troula. Este ano, por sermos menos, ser o primeiro ano e quizais polo costume das Navidades, ímolo facer con catro pernadas, con entre catro e seis cantores cada unha.

 Cada pernada abrangue dous versos. É un canto arrítmico, con moito floreo, practicamente en cada sílaba hai adornos. É lento. Segundo o profesor, Paco de Coiro, que o cantou daquela, respírase na metade de cada verso, no primeiro despois de catro sílabas e no segundo despois de tres. Ten sentido dada a lentitude e ornamentación da peza. Mais é bo comentar que algúns outros maiores apuntan que quizais non se deba parar, pois parte da dificultade dos Reis estriba na grande respiración que precisa. 

Está en castelán. É curioso observar algunhas faltas de sentido do texto (“cuya ilumina sus rayos”, por exemplo), síntoma da progresiva perda de significado do texto en pos do divertimento popular. Ademais, na translación oral do canto, aparece con total naturalidade a gheada e o seseo. Vai acompañado de gaita en Si bemol.