![]() |
|||
|
|
|
||
|
Cantar de Reis de Cela
Entrada Aquí llegamos los reyes Dispuestos para cantar Si ustedes nos dan permiso Ya podemos empezar
Canto De Oriente salen tres reyes por una estrella guiados
entran por Jerusalén y a voces van preguntando:
“¿Dónde vive el que ha nacido Rey de todo lo ha creado?”
Herodes que aquéllo vió de ello se quedó turbado
Temiéndose que aquel niño no le tome su reinado
con palabras animosas Herodes dijo a los Magos:
“Sobre ese Rey que ha nacido, ¿qué señal habéis hallado?”
Una estrella que hemos visto cuya ilumina sus rayos
a todo el mundo ilumina con su resplandor muy claro
Partieronse los tres reyes su jornada caminaron
Caminan para Belén en un portal los hallaron
le ofrecen con devoción los dones que le llevaron
Baltasar le ofreció incienso Después de besar su mano.
Mirra le ofreció Melchor que era sepultura y grado
Oro le ofreció Gaspar como rey apotentado.
Vino una voz desde el Cielo que los ha notificado
que no vuelvan por Herodes porque no conviene al caso
así Herodes se quedó de sus malicias burlado.
Ha nacido el niño Dios nuestro remedio y amparo
nació de la Virgen pura concebida sin pecado . Élla siendo siempre virgen antes y después del parto
no por obra del varón sino de Espíritu Santo.
Despedida Vivan todos los señores que habitan este palacio vivan con felicidad y con placer extremado.
Entrada e Despedida Igual que no Cantar das Navidades , a entrada e a saída eran cambiadas a miúdo. Unhas veces eran compostas polos cantores e outras veces o que facían era coller unha melodía popular e/ou tradicional e axustala ós clásicos versos octosílabos. Este é un deses exemplos. Este primeiro ano de realización dos Reis en Cela imos usar a mesma entrada e saída que no 1955 se usou na última vez que se interpretaron, dúas coplas de estrutura tradicional cunha melodía dunha xota tradicional do lugar, a de “E véndeme os bois, e véndeme as vacas”, na parte da copla. Cántase todos xuntos e a un ritmo maxestoso, non apurado como sería na xota. Por gusto dos cantadores, pois parécenlles moi curtas, repítense os dous últimos versos. Canto O canto interprétase co grupo dividido en pernadas. Polo que contan os profesores, a última vez que o fixeron, cantárono con moitas pernadas de dous cantadores cada unha, pra dese modo cantar so dous versos cada un e ir máis descansados na noite de troula. Este ano, por sermos menos, ser o primeiro ano e quizais polo costume das Navidades, ímolo facer con catro pernadas, con entre catro e seis cantores cada unha. Cada pernada abrangue dous versos. É un canto arrítmico, con moito floreo, practicamente en cada sílaba hai adornos. É lento. Segundo o profesor, Paco de Coiro, que o cantou daquela, respírase na metade de cada verso, no primeiro despois de catro sílabas e no segundo despois de tres. Ten sentido dada a lentitude e ornamentación da peza. Mais é bo comentar que algúns outros maiores apuntan que quizais non se deba parar, pois parte da dificultade dos Reis estriba na grande respiración que precisa. Está en castelán. É curioso observar algunhas faltas de sentido do texto (“cuya ilumina sus rayos”, por exemplo), síntoma da progresiva perda de significado do texto en pos do divertimento popular. Ademais, na translación oral do canto, aparece con total naturalidade a gheada e o seseo. Vai acompañado de gaita en Si bemol.
|
|
|